ukończyć () , ,
czasownik (1.1) sprawić, że coś zostaje zrobione w całości (1.2) przerobić w całości materiał/program kursu/szkoły i zdać wymagane egzaminy
(1)
(1.2) Z Żytomierza wyjechał do Kijowa, i na tamtejszym uniwersytecie ukończył prawo.
(1.1) skończyć, zakończyć
końcówka , koniec , ukończenie kończyć skończony skończony
angielski: (1.1) finish, end, complete; (1.2) graduate arabski: (1.1) تمم białoruski: (1.1) скончыць, закончыць, кончыць; (1.2) скончыць, закончыць, кончыць chiński standardowy: (1.1) o wieku: 满 (mǎn) duński: (1.1) færdiggøre, fuldføre, afslutte; (1.2) færdiggøre, fuldføre, afslutte esperanto: (1.1) fini, kompletigi, elfari; (1.2) fini, diplomi, trapasi, sukcesi niemiecki: (1.1) beenden; (1.2) absolvieren rosyjski: (1.1) окончить, закончить; (1.2) окончить, закончить ukraiński: (1.1) закінчити; (1.2) закінчити wilamowski: (1.1) enda