__TOC__ τυφλός ()
przymiotnik (1.1) ślepy, niewidomy (1.2) ślepy, zaślepiony, bezwolny (1.3) ślepy, zamknięty, bez wyjścia rzeczownik, rodzaj męski (2.1) ślepy
(1.1-3) P1
(1.1) αόμματος, στραβός (1.2) άλογος, παράλογος (1.3) αδιέξοδος
τύφλα , τυφλαμάρα , τύφλωση , τυφλό , τυφλή τυφλώνω εκτυφλωτικός, τυφλωτικός τύφλα, τυφλά τυφλο-
η δικαιοσύνη είναι τυφλή → sprawiedliwość jest ślepa ο έρωτας είναι τυφλός → miłość jest ślepa στα τυφλά → po omacku στη χώρα των τυφλών βασιλεύει ο μονόφθαλμος / στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος → pomiędzy ślepymi jednooki królem
τυφλός ()
przymiotnik (1.1) ślepy, niewidomy