stören ()
czasownik słaby, przechodni (1.1) przeszkodzić, przeszkadzać (1.2) zakłócić, zakłócać (1.3) wadzić, zawadzać
(1.1-3)Wiktionary.de, stören (Konjugation), 2016 stör|en (stört), störte, gestört (haben)
(1.1) Du störst mich bei der Arbeit! → Przeszkadzasz mi w pracy! (1.2) Aber schon in der erster Nacht stören unerklärliche Geräusche den Schlaf der Astronauten.Spiegel online, Reise zum Käse, 14.10.2011 → Ale już pierwszej nocy dziwne odgłosy zakłócają sen astronautów.
(1.1-3) stören + , stören bei +
Stören , Störung störend