__TOC__ clou () , , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) najważniejsza albo najciekawsza część czegoś
(1.1)
(1.1) Clou programu to była publiczność, składająca się prawie wyłącznie z wariatów.
(1.1) clou problemu / sprawy • clou wieczoru / programu
(1.1) sedno; sęk, gwóźdź
→ gwóźdź
duński: (1.1) clou
clou ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) gwóźdź (1.2) główna atrakcja (1.3) (1.4) czyrak (1.5) znaki kształtem przypominające gwoździe, stosowane w piśmie klinowym (1.6) więzienie, aresztArgot français classique
(1.1-5) clou; clous
(1.5) Écriture cunéiforme est l'écriture des Assyriens, des Mèdes et des Perses qui utilisait des caractères en forme de clous et de coins. → Pismo klinowe to pismo Asyryjczyków, Medów i Persów, którzy używali znaków w kształcie gwoździ i klinów.
(1.1) clou de bronze / cuivre / fer • clou à tête plate / ronde (1.2) le clou d'un spectacle / de la saison / d'une fête → gwóźdź spektaklu / sezonu / przyjęcia
(1.4) furoncle (1.5) cunéiforme (1.6) prison
clouer / clouté
maigre comme un clou → chudy jak patyk, bardzo chudy, wychudzony ne pas valoir un clou → być nic nie wartym, nie mieć żadnej wartości être gras comme un cent de clous → być bardzo chudym vieux clou → stary rower compter les clous de la porte → czekać długo ne tenir ni à clou ni à cheville → mieć delikatne, słabe zdrowie pour des clous → po nic, na nic enfoncer le clou • un clou chasse l'autre • il ne manque pas un clou • river son clou • chaussette à clous • ne tenir ni à fer ni à clou • river le clou
clou ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) główna atrakcja, gwóźdź, clou
(1.1)
(1.1) il clou della festa → gwóźdź przyjęcia
(1.1) culmine