branĉo

branĉo ()

rzeczownik (1.1) gałąź (1.2) odnoga, gałąź, branża, dziedzina

(1.1-2)

(1.1) (…) la vento forblovis de mia kapo la ĉapon, kaj ĝi, flugante, pendiĝis sur la branĉoj de la arbeto. → (…) wiatr zdmuchnął z mojej głowy czapkę i ona lecąc zawisła na gałęziach drzewka. (1.2) Elektromagnetismo estas branĉo de la fiziko. → Elektromagnetyzm jest dziedziną fizyki.

(1.1) branĉaro

branĉaĵo, branĉaro branĉa disbranĉiĝi

hakilo estas tranĉa, sed ne cedas la branĉo • pli bona branĉo sennuksa, ol kaĝo plej luksa • se la arbo falis, ĉiu branĉon derompas