__TOC__ kef ()
rzeczownik (1.1) (zwłaszcza na Bliskim Wschodziedictionary.reference.com i w Maghrebie) stan przyjemnej senności, łagodności, odurzenia, narkotycznego zadowolenia, dobre samopoczucie wywołane paleniem konopi (1.2) substancja wywołująca stan narkotycznego zadowolenia; (w Algierii i Maroko) konopie indyjskie
(1.1) r. 1800-10, (kaif) (1.2) z (1.1)
(1.1-2) także pisownia: keef, kief, kif
kef ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) piana (1.2) szumowina (1.3) dłoń
(1.3)
(1.3) zobacz też: Indeks:Kurmandżi - Części ciała