szczebel ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) poprzeczny drążek lub pręt w drabinie (1.2) stopień w hierarchii społecznej, urzędniczej, naukowej, towarzyskiej itp.
(1.1-2)
(1.1) „A psik!“ — kichnęła Mańcia, wschodząc na ostatni szczebel drabiny, która w chacie starej Tomaszowej z sionki na strych wiodła. (1.1) W tej drabinie jest złamany szczebel – trzeba go albo wymienić, albo kupić nową drabinę. (1.2) Zdrówko, zawtórował łysy urzędnik niższego szczebla przełykając w pośpiechu kawałek mięsa i obłapiając szpetną kobietę z wyraźnymi brakami w uzębieniu. (1.2) Znacznie więcej niż połowa wyborców ma niskie wykształcenie, ale są oni poważnie niedoreprezentowani na wszystkich szczeblach polityki.
(1.2) niski / wysoki / ostatni szczebel • wspinać się / piąć się po szczeblach kariery / awansu
(1.1) drabina
szczebelek
na wysokim szczeblu • z najwyższego szczebla • przysłowiowe: i najwyższa drabina ma ostatni szczebel
afrykanerski: (1.1) sport; (1.2) sport angielski: (1.1) rung, round, rundle jidysz: (1.1) שטאַפּל / (sztapl); (1.2) שטאַפּל / (sztapl) niemiecki: (1.1) Sprosse ; (1.2) Ebene rosyjski: (1.1) прут ukraiński: (1.1) щабель wilamowski: (1.1) śpross , śpros