odzienie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) to, w co człowiek ubiera się; ubranie, odzież (1.2) zbrojaZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 135.
(1.1) ,
(1.1) Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden folusznik na ziemi wybielić nie zdołaEwangelia wg św. Marka 9,3, Biblia Tysiąclecia Online, Poznań 2003 (tłum. Walenty Prokulski).
(1.1) odzienie letnie / zimowe • wytworne / świąteczne • włożyć odzienie
(1.1) garderoba, odzież, przyodziewek, ubiór, ubranie
odzianie , odziewadło , odziewanie , odziewek , odzieżówka , odzieniec , odzież odziać , odziewać odziany
(1.1) kolokacje: „założyć odzienie” i „ubrać odzienie” są niewłaściwe, a poprawna forma to: „włożyć odzienie”.
białoruski: (1.1) адзенне włoski: (1.1) veste wolof: (1.1) yéré