Iunius ()
przymiotnik (1.1) czerwcowy rzeczownik, rodzaj męski (2.1) czerwiec
(1) Iūni|us, Iūnia, Iūnium (2) Iūni|us, Iūniī
(1.1) — Quando longissimi sunt dies? — Mense Iunio.Hans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Pars I. Familia Romana, Special-Trykkeriet Viborg, 2003, s. 99, ISBN 87-997016-5-0. → — Kiedy są najdłuższe dni? — W czerwcu. (1.1) Aestas a mense Iunio incipit.Hans Henning Ørberg, Lingua Latina per se illustrata. Pars I. Familia Romana, Special-Trykkeriet Viborg, 2003, s. 102, ISBN 87-997016-5-0. → Lato zaczyna się w czerwcu. (1.1) Ecce enim Kalendis Iuniis, quibus ut adessemus edixerant, mutata omnia.Cyceron, Filipiki, 1, 6. → Oto bowiem nadchodzą kalendy czerwcowe – byliśmy zwołani na ten dzień – i wszystko się zmienia.Cyceron, Filipiki. Mowy przeciwko Markowi Antoniuszowi, tłum. Karolina Ekes, Prószyński i S-ka, 2002, ISBN 83-7255-148-0.
(1.1) mensis Iunius → czerwiec • kalendae Iuniae → pierwszy czerwca • kalendis Iuniis → pierwszego czerwca
(2.1) od imienia rzymskiej bogini Junony (), żony Jowisza (Iovis, Iupiter)
W klasycznej łacinie nazwy miesięcy były standardowo używane jako przymiotniki określające rzeczownik mensis ‘miesiąc’ lub rzeczowniki odnoszące się do konkretnych dni miesiąca w kalendarzu rzymskim: calendae ‘kalendy’, nonae ‘nony’, idus ‘idy’. Czasami jednak rzeczownik mensis był pomijany na zasadzie elipsy i w rezultacie formy w liczbie pojedynczej rodzaju męskiego mogły być używane rzeczownikowo.Karl Gottlob Zumpt, A Grammar of the Latin Language, tłum. Leonhard Schmitz, Charles Anthon, , wyd. III, 1853, s. 31, 85. (2.1)