skonać ()
czasownik nieprzechodni dokonany ( konać) (1.1) albo umrzeć po cierpieniach (1.2) przestać istnieć (1.3) bardzo silnie coś odczuć
(1.1-3)
(1.1) Żołnierz skonał o świtaniu. (1.1) A to rzekłszy, skonał.Biblia Wujka (1923). Ewangelia wg św. Łukasza 23,46
(1.1) skonać na krzyżu / na szubienicy / na szafocie • skonać w bólach / w męczarniach / w konwulsjach • skonać w ramionach / na rękach (1.2) komunizm skonał • powstanie skonało (1.3) skonać ze śmiechu / wstydu / zmęczenia • skonać z gorąca / miłości / pragnienia / przemęczenia
(1.1) umrzeć; ; odejść; rozstać się z życiem, przejść na tamten świat, wydać ostatnie tchnienie, wyzionąć ducha, oddać ducha, oddać Bogu ducha / oddać duszę Bogu, zasnąć na wieki, pożegnać się ze światem, o dziecku powiększyć grono aniołków; przenieść się / odejść na łono Abrahama; pójść do Abrahama na piwo; kopnąć w kalendarz, wykorkować, wykitować, przekręcić się, kojfnąć; wyciągnąć nogi / wyciągnąć kopyta; odwalić kitę, i o zwierzętach zdechnąć
(1.1) urodzić się, narodzić się, przyjść na świat
konanie , skonanie , skon konać skonany
niech skonam / niech ja skonam
W znaczeniu (1.1) używany głównie w odniesieniu do samego momentu śmierci, zwłaszcza gdy poprzedzona była ona cierpieniem. W znaczeniu (1.3) używany głównie w trybie przypuszczającym oraz innych konstrukcjach sugerujących potencjalność wydarzenia.
(1.1-3)