kónc ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) o czasie koniec (1.2) o miejscu koniec, skraj (1.3) szpic, ostry koniec/ ostra końcówka (1.4) kończyna (1.5) cel (1.6) kawał, kawałek
(1.1) bjez kónca → bez końca • do kónca → do końca, (po przeczeniach) przenigdy • kónc wzać → skończyć się, zginąć • posledni kónc → koniec końców, ostateczny koniec/krach (1.2) prĕni kónc → początek • kónc lĕsa → na skraju lasu • kónc swĕta → koniec świata (1.5) wotyknjeny kónc → wytknięty/zamierzony cel • k tomu kóncej → w tym celu (1.6) rjany kónc puća → ładny kawał drogi