ἡμεῖς ()
hēmeîs
zaimek osobowy, pierwsza osoba, liczba mnoga (1.1) myChristopher Francese, Greek Core Vocabulary, hasło „ἐγώ ἐμοῦ, (pl.) ἡμεῖς, ἡμῶν”, Dickinson College Commentaries.Herbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, §§ 325–326, Alpheios.
(1.1) odmiana nieregularna; ἡμεῖς jest mianownikiem liczby mnogiej zaimka pierwszej osoby ἐγώ przypadek liczba pojedyncza liczba podwójna liczba mnoga mianownik ἐγώ νώ ἡμεῖς dopełniacz ἐμοῦ; μου νῷν ἡμῶν celownik ἐμοί; μοι νῷν ἡμῖν biernik ἐμέ; με νώ ἡμᾶς
(1.1) ἡμεῖς γὰρ που δίκαιοί ἐσμεν σώσαντές σε κινδυνεύειν τοῦτον τὸν κίνδυνον.Platon, Κρίτων 45a. → My przecież powinniśmy, ratując cię, podjąć to ryzyko. (1.1) Ἡμεῖς δὲ νῦν καὶ ἀδικούμενοι τὸν πόλεμον ἐγείρομεν καὶ ἱκανὰ ἔχοντες ἐγκλήματα.Tukidydes, Ἱστορίαι 1.121.1, Scaife Viewer. → My zaś teraz, doznając krzywdy i mając wystarczające zarzuty, wszczynamy wojnę. (1.1) εἰ δὲ ἡμεῖς ἀληθῆ ὡμολογήκαμεν, ὦ Πῶλε, ἆρ᾽ αἰσθάνῃ τὰ συμβαίνοντα ἐκ τοῦ λόγου;Platon, Γοργίας 479c. → Jeśli zaś my uzgodniliśmy to, co prawdziwe, Polosie, czy dostrzegasz to, co wynika z rozumowania?
ἐγώ, ἡμέτερος
od tematu ἡμε-; Smyth wywodzi ἡμεῖς z wcześniejszego ἀμμε-ες i objaśnia przydech mocny jako powstały przez analogię do ὑμεῖς
(1.1) końcówka osobowa czasownika zwykle wystarcza do wskazania osoby, dlatego ἡμεῖς w mianowniku jest zazwyczaj pomijane; pojawia się przede wszystkim wtedy, gdy „my” jest uwydatnione lub przeciwstawione innemu podmiotowiThomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, § 557, Dickinson College Commentaries.Herbert Weir Smyth, A Greek Grammar for Colleges, § 1190, Alpheios. (1.1) w poezji nieemfatyczne formy dopełniacza, celownika i biernika liczby mnogiej mogą występować odpowiednio jako ἥμων → „nas”, ἧμιν → „nam”, ἧμας → „nas”