buntownik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba buntująca się, uczestnicząca w buncie
(1.1)
(1.1) Okrzyknięto mnie oszczercą, trucicielem, buntownikiem, zdrajcą, łotrem wszelkiego rodzaju i ostatecznie stałem się przestępcą winnym każdej odkrytej zbrodni.
(1.1) bojownik, przeciwnik
(1.1) anarchista, burzyciel, libertyn, obrazoburca, odstępca, powstaniec, puczysta, rebeliant, rewolucjonista, rokoszanin, rozłamowiec
bunt , buntowanie buntowniczka buntować , zbuntować buntowniczy buntowniczo
angielski: (1.1) rebel, insurgent białoruski: (1.1) бунтар , бунтаўшчык , мяцежнік bułgarski: (1.1) бунтовник , бунтар hiszpański: (1.1) rebelde litewski: (1.1) maištininkas niderlandzki: (1.1) opstandeling niemiecki: (1.1) Aufrührer rosyjski: (1.1) мятежник ukraiński: (1.1) бунтівник , бунтар włoski: (1.1) ribelle , rivoltoso