roztargnienie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) nieumiejętność skupienia uwagi na tym, co istotne
(1.1) przez roztargnienie
(1.1) nieostrożność, nieuwaga, roztrzepanie
roztargać , roztargnąć roztargniony
angielski: (1.1) absent-mindedness, distractibility, distractedness bułgarski: (1.1) разсеяност chorwacki: (1.1) rasijanost czeski: (1.1) roztržitost , roztěkanost duński: (1.1) rastløshed , åndsfravær , åndsfraværelse estoński: (1.1) hajameelsus fiński: (1.1) hajamielisyys, tarkkaamattomuus francuski: (1.1) distraction hiszpański: (1.1) distracción kaszubski: (1.1) roztargnienié , roztrzãsenié , rozprzeniesenié koreański: (1.1) 주의 산만, 산만함 litewski: (1.1) išsiblaškymas niderlandzki: (1.1) verstrooidheid niemiecki: (1.1) Geistesabwesenheit , Zerstreutheit norweski (bokmål): (1.1) åndsfraværelse nowogrecki: (1.1) αφηρημάδα portugalski: (1.1) distração rumuński: (1.1) distracție słowacki: (1.1) roztržitosť , rozptýlenosť słoweński: (1.1) raztresenost szwedzki: (1.1) tankspriddhet turecki: (1.1) dikkat dağınıklığı ukraiński: (1.1) неуважність węgierski: (1.1) szórakozottság wietnamski: (1.1) tính lơ đễnh włoski: (1.1) distrazione