teniĝo ()
rzeczownik (1.1) postawa (układ lub pozycja ciała) (1.2) postawa (sposób zachowania się wobec osób, zjawisk i zdarzeń)
(1.1-2)
(1.1) Ŝi staris tiel kelke da minutoj, kun senmova vizaĝo kaj teniĝoEliza Orzeszkowa, Marta. tłum. L. Zamenhof, 1968.. → Stała tak parę minut, z nieruchomą twarzą i postawą. (1.1) Malgraŭ sia humila teniĝo, la princo mordis la lipojn kaj kunpremis la pugnojnBolesław Prus, La faraono, tłum. Kazimierz Bein, Kabe, Księga I, Rozdział VI, wyd. GEO 2015. → Mimo swojej pokornej postawy, książę gryzł wargi i zaciskał pięści. (1.2) Ĉiuj homoj havas antaŭjuĝojn; ili donas al ili teniĝon kaj orientiĝon en tro vasta mondo. → Wszyscy ludzie mają uprzedzenia; one dają im postawę i orientację w zbyt szerokim świecie. (1.2) Li havas malamikan teniĝon al ĉio faŝista. → Ma wrogą postawę do wszystkiego co faszystowskie.
(1.1) soldata teniĝo → postawa żołnierska • princa teniĝo → postawa książęca (1.2) polityka-morala teniĝo → polityczno-moralna postawa
teno, tenujo, tenejo teniĝi, teni