__TOC__ caco ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) złodziej
(1.1) caco; cacos
(1.1) ladrón
→ Kakus, mitologiczny syn Wulkana, który skradł śpiącemu Herkulesowi bydło Geriona
caco ()
czasownik (1.1) wypróżnić się, oddawać kał, srać
(1.1) cacō, cacāre, cacāvī, cacātum
(1.1) Hanc ad munditiem adde mundiorem, quod culus tibi purior salillo est, nec toto decies cacas in anno; atque id durius est faba et lapillis.Katullus, Carmina, 23. → Do tej sterylnej czystości bezmiaru dodałbym dupę, czystszą od solniczki: srasz przecie góra dziesięć razy na rok, a co wydalisz, twardsze niż kamyczki i ziarna bobu.Grzegorz Franczak, Aleksandra Klęczar, Katullus. Poezje wszystkie, Wydawnictwa Benedyktynów TYNIEC, s. 271, ISBN 978-83-7354-462-8. (1.1) Quaeras censeo, si legi laboras, (…) ebrium poetam, qui (…) scribit carmina quae legunt cacantes.Marcjalis, Epigramaty, XII, 61. → Jeśli starasz się, by o tobie czytano, radzę ci, byś poszukała sobie pijanego poety, który pisze wiersze czytane przez ludzi podczas srania. (1.1) Cum futuis, Polycharme, soles in fine cacare. Cum pedicaris, quid, Polycharme, facis?Marcjalis, Epigramaty, IX, 69. → Gdy rżniesz cipkę, na koniec srać zwykłeś, Polycharmie. A gdy cię w tyłek rżną, co wówczas czynisz?Marcin Loch, PEDICARE. Studium lingwistyczno-kulturowe z zakresu seksualności starożytnych Rzymian, rozprawa doktorska pod kierunkiem dr hab. Rafała Rosoła, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, 2019, s. 234. (1.1) Mentior at si quid, merdis caput inquiner albis corvorum atque in me veniat mictum atque cacatum Iulius et fragilis Pediatia furque Voranus.Horacy, Saturae, 1, 8, 38. → Jeśli zaś cokolwiek zmyślam, niech mi kruki splugawią głowę białym gównem, i niech Juliusz, mięczak Pediata oraz złodziej Voranus przyjdą na mnie naszczać i nasrać.
cacaturio, concaco cacator , cacatrix
cacatum non est pictum