koniugacja () , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) odmiana czasownika przez osoby, liczbę, czas, tryb, aspekt, rodzaj; (1.2) bezpośrednie przekazywanie DNA z jednej komórki do drugiej.
(1.1-2)
(1.1) Czasowniki, które odmieniają się w ten sam sposób, stanowią koniugację.
(1.1) koniugacyjka
koniugowanie koniugacyjka koniugować koniugacyjny
angielski: (1.1) conjugation białoruski: (1.1) спражэ́нне bułgarski: (1.1) спрежение chorwacki: (1.1) sprezanje , konjugacija duński: (1.1) konjugation francuski: (1.1) conjugaison galicyjski: (1.1) conxugación hiszpański: (1.1) conjugación interlingua: (1.1) conjugation islandzki: (1.1) sagnbeyging jidysz: (1.1) קאָניוגאַציע (koniugacje) kaszubski: (1.1) kòniugacjô kataloński: (1.1) conjugació ; (1.2) conjugació niderlandzki: (1.1) vervoeging ; (1.2) uitwisseling niemiecki: (1.1) Konjugation , Beugung ; (1.2) Konjugation , Beugung nowogrecki: (1.1) συζυγία rosyjski: (1.1) спряже́ние serbski: (1.1) коњугација ukraiński: (1.1) дієвідмі́на