czyściec () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) w niektórych wyznaniach: stan lub miejsce, gdzie po śmierci niektóre dusze odbywają pokutę przed wejściem do nieba; (1.2) stan dotkliwych przykrości, cierpień, męczarni (1.3) piołun
(1.1-3) ,
(1.1) Nasza babcia modli się za wszystkie dusze cierpiące w czyśćcu.
(1.1) pokutować / przebywać / być / … w czyśćcu • trafić / iść / … do czyśćca
(1.1) purgatorium (1.2) koszmar
(1.1) zaświaty
czyściciel , czyszczacz / czyścić czyśćcowy, czystościowy
(1.1) < kalka z Zenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 29.
(1.3) angielski: (1.1) Purgatory baskijski: (1.1) garbitoki baszkirski: (1.1) араф białoruski: (1.1) чысцец , чысцілішча białoruski (taraszkiewica): (1.1) чысьцец bułgarski: (1.1) чистилище duński: (1.1) skærsild esperanto: (1.1) Purgatorio fiński: (1.1) kiirastuli francuski: (1.1) purgatoire galicyjski: (1.1) purgatorio hiszpański: (1.1) purgatorio interlingua: (1.1) purgatorio japoński: (1.1) 煉獄 kaszubski: (1.1) czisc kataloński: (1.1) purgatori łaciński: (1.1) purgatorium niderlandzki: (1.1) vagevuur niemiecki: (1.1) Fegefeuer? norweski (bokmål): (1.1) skjærsild norweski (nynorsk): (1.1) skjærseld , skirseld nowogrecki: (1.1) καθαρτήριο portugalski: (1.1) purgatório rosyjski: (1.1) чистилище słowacki: (1.1) očistec szwedzki: (1.1) skärseld ukraiński: (1.1) чистилище węgierski: (1.1) tisztítótűz, purgatórium wilamowski: (1.1) fegfojer , ćyśćjec