__TOC__ klacz ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) samica ssaków nieparzystokopytnych, szczególnie samica konia;
(1.1)
(1.1) Cześnik nieznacznie zmacał ręką kark klaczy, badając, czy bardzo zgrzana, i coś pod nosem mruknął.
(1.1) kobyła, kobyłka, klaczka
(1.1) ogier
(1.1) koń, samica
(1.1) źrebna
klaczka
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Ssaki
angielski: (1.1) mare arabski: (1.1) فرس baskijski: (1.1) behor duński: (1.1) hoppe esperanto: (1.1) ĉevalino francuski: (1.1) jument hiszpański: (1.1) yegua islandzki: (1.1) hryssa , meri , kapall kaszubski: (1.1) klacz kataloński: (1.1) euga , egua kazachski: (1.1) жылқы koreański: (1.1) 암말 (ammal) niemiecki: (1.1) Stute norweski (bokmål): (1.1) hoppe nowogrecki: (1.1) φοράδα nowopruski: (1.1) kaīwi rosyjski: (1.1) кобыла sanskryt: (1.1) अश्वा staronordyjski: (1.1) jalda staropruski: (1.1) kaywe szwedzki: (1.1) sto , märr węgierski: (1.1) kanca wilamowski: (1.1) kȫwuł , köwuł , kloć włoski: (1.1) giumenta
klacz ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) klacz
(1.1) kòbëła, kòbła