__TOC__ prick ()
,
rzeczownik policzalny (1.1) kolec (1.2) chuj, kutas (1.3) ukłucie (1.4) ślad ukłucia, dziurka czasownik przechodni (2.1) kłuć, ukłuć (2.2) pikować (rośliny) (2.3) popędzić (konia)
(1.1-4) prick; pricks (2.1-3) prick, pricked, pricked, pricks, pricking
(1.1) thorn (1.2) cock, babymaker
pricky, prickly prickle prickle
prick ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) kropka przysłówek (2.1) dokładnie, punktualnie (na miejscu)
(1.1) prick, pricken, pricka, prickarna (2.1)
(2.1) Vi träffas prick klockan sju → Spotkajmy się o 7 godzinie.