gigant ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) każdy z olbrzymów o wężowych splotach zamiast nóg, synów Uranosa i Gai; (1.2) rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) coś (także organizacja) dużego i silnego (2.2) młodzieńcza ucieczka – z domu, z zakładu opiekuńczego lub poprawczaka
(1.1-2) (2.1-2)
(1.1) Bogowie olimpijscy wygrali walkę z gigantami. (1.1) Wielu gigantów zginęło przygniecionych rzuconymi na nich głazami, które utworzyły wyspy. (1.2) Wszyscy mieszkańcy wioski bali się górskich gigantów. (2.1) Drobni sklepikarze przegrywają z handlowymi gigantami.
(1.1) gigantomachia (2.1) slalom gigant (2.2) na gigancie
(1.2) olbrzym, kolos (2.2) ucieczka, zrywka, dzida
(1.2) karzeł, krasnal, liliput, kurdupel
gigantka , gigantyzm , gigantyczność gigantyczny, gigancki
(1.1)
(2.2) zwykle w zwrocie „być na gigancie”
angielski: (1.2) giant arabski: (1.2) مارد białoruski: (1.2) гігант ; (2.1) гігант bułgarski: (1.1) гигант ; (1.2) гигант duński: (1.1) gigant ; (2.1) gigant francuski: (1.1) géant ; (1.2) géant hiszpański: (1.2) gigante ; (2.1) gigante islandzki: (1.2) jötunn , risi , tröll , þurs kataloński: (1.2) gegant niemiecki: (1.1) Gigant ; (1.2) Riese ; (2.1) Gewaltiges nowogrecki: (1.2) γίγας , γίγαντας rosyjski: (1.1) гигант ; (2.1) гигант słowacki: (1.1) gigant ; (2.1) gigant szwedzki: (1.2) gigant ; jätte ; koloss
gigant ()
(1.1) gigant
giganto, gigantino, gigantismo giganta
gigant () гигант
rzeczownik (1.1) olbrzym
(1.1) gigantis
gigant ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) gigant, olbrzym
(1.1) en gigant, giganten, giganter, giganterna
(1.1) jätte, koloss
gigantisk