kust ()
czasownik (1.1) topnieć, topić się, roztapiać się
kust ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) wybrzeże (1.2) wybór
(1.1) kust; kusten
(1.1) Ik woon aan de kust. → Mieszkam na wybrzeżu.
noordkust, zuidkust, oostkust, westkust
te kust en te keur • de kust is veilig
kust () куст
rzeczownik (1.1) krzak
(1.1) kustis
kust ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) wybrzeże
(1.1) en kust, kusten, kuster, kusterna
(1.1) Kanalöarna är en ögrupp i Engelska kanalen utanför Frankrikes kust. → Wyspy Normandzkie są grupą wysp w Kanale La Manche, u wybrzeży Francji.
(1.1) Elfenbenskusten • sydkust
(1.1) zobacz też: geografia w języku szwedzkim