kontekst ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) tekst, którego częścią jest dany wyraz; (1.2) sytuacja, tło, okoliczności, które określają lub wyjaśniają znaczenie zdarzenia lub następstwo innych zdarzeń
(1.1-2)
(1.1) Uwzględnienie zdaniowego kontekstu jest głównym postulatem analizy semantycznej. (1.2) Skrót myślowy jest zrozumiały tylko w stosownym kontekście. (1.2) Historyczny kontekst tamtej bitwy zauważono i doceniono dopiero cały wiek później.
(1.1) zależeć od kontekstu (1.2) kontekst historyczny / hermeneutyczny • wyrwać z kontekstu
(1.2) okoliczność, tło; konsytuacja
kontekstowy kontekstowo kontekścik
afrykanerski: (1.1) konteks angielski: (1.1) context; (1.2) context, backdrop białoruski: (1.1) кантэкст ; (1.2) кантэкст bułgarski: (1.1) контекст ; (1.2) контекст czeski: (1.1) kontext duński: (1.1) kontekst ; (1.2) kontekst , sammenhæng / fiński: (1.1) asiayhteys francuski: (1.1) contexte hiszpański: (1.1) contexto ; (1.2) contexto , marco indonezyjski: (1.1) konteks interlingua: (1.1) contexto kataloński: (1.1) context niemiecki: (1.1) Kontext ; (1.2) Zusammenhang portugalski: (1.1) contexto rosyjski: (1.1) контекст ; (1.2) контекст węgierski: (1.1) kontextus, szövegkörnyezet, szövegösszefüggés włoski: (1.1) contesto ; (1.2) contesto
kontekst ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) kontekst
kontekst ()
rzeczownik (1.1) kontekst
kontekst ()
rzeczownik (1.1) kontekst
kontekst () контекст
rzeczownik (1.1) kontekst
(1.1) kontekstis