napad () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) atak, napaść, zaatakowanie; napadnięcie na kogoś (1.2) atak (choroby, dolegliwości)
(1.1-2)
(1.1) Wystarczyła krótka rozmowa, by go przekonać, że sprawa napadu na samochód z pieniędzmi ma taki priorytet, że śledztwo w sprawie handlu żywym towarem, czyli nielegalnej sprzedaży trzody chlewnej kradzionej z Państwowych Gospodarstw Rolnych, musi poradzić sobie bez wywiadowców podporucznika. (1.2) Mam już dość jej napadów histerii.
(1.1) antynapad (1.2) napad padaczkowy / padaczki
(1.1) agresja
napadacz /, napastnik , napastniczka , napadanie , napadnięcie napadać napadowy napastniczo
Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 240.
angielski: (1.1) attack, assault, aggression; (1.2) fit arabski: (1.1) مهاجمة , إعتداء duński: (1.1) overfald ; (1.2) anfald esperanto: (1.1) atako, invado; (1.2) paroksismo hiszpański: (1.1) agresión , atraco , invasión ; (1.2) ataque , acceso kaszubski: (1.1) nôpôd niemiecki: (1.1) Überfall nowogrecki: (1.1) εισβολή , επίθεση , επιδρομή ; (1.2) προσβολή , κρίση rosyjski: (1.1) атака , нападение serbski: (1.1) напад slovio: (1.1) napad/напад, napadenie/нападение szwabski: (1.1) Ãhfall ; (1.2) Ãhfall ukraiński: (1.1) напад , атака ; (1.2) напад , атака włoski: (1.1) aggressione, rapina
napad ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) atak
napad ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) atak
napad ()
(1.1)
napad () напад
rzeczownik (1.1) napad
(1.1) napadis