niepowściągliwy ()
przymiotnik (1.1) taki, który nie panuje nad sobą; też: świadczący o takiej postawie
(1.1)
(1.1) W poglądach śmiały, w głoszeniu ich niepowściągliwy, niezrównany facecjonista, nigdy nie szukał długo w torbie konceptu, [nieprzyjazny krakowskiej stańczykierii, ten "warszawski pozytywista w tużurku" — jak go nazwano w Przeglądzie Powszechnym — zdobył sobie młodzież krakowską wstępnym przebojem.]Pigoń, Stanisław. Z Komborni w świat: wspomnienia młodości. Wyd. 2. Kraków: Spółdzielnia Wydawnicza "Wieś", 1946, s. 258. (1.1) [Nie[ ]tylko z powierzchowności przypominał on [Marcelek] ojca, ale także i z przymiotów duchowych:] odznaczał się temperamentem dzikim, niepowściągliwym i złośliwością przykrą dla otoczenia.XIV. [14.]. [w:] Dygasiński, Adolf. Pan Jędrzej Piszczalski, opowieść z niedawnéj przeszłości. T. II. [2.]. Kraków–Warszawa: Teodor Paprocki i Spółka, 1890, s. 128. (1.1) Zacny[,] ale niepowściągliwy w mowie Ursyn, nie[ ]raz, skoro się czuł obrażonym, dotykał najlepszych przyjaciół epigramatami, [nie przebaczając[,] gdy jego urazy równie żywo jak on nie czuli.]Początki Królestwa Polskiego aż do Sejmu 1818 roku. [w:] Koźmian, Kajetan (herbu Nałęcz; krypt. "X."). Pamiętniki Kajetana Koźmiana, obejmujące wspomnienia od roku 1815. T. III. [3.]. Kraków: Kirchmayer, 1865, s. 7. OCLC 964055428.
(1.1) niepohamowany, niepowstrzymany, nieumiarkowany
niepowściągliwie niepowściągliwość
hiszpański: (1.1) incontinente, intemperante, desenfrenado