cudo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) osoba, rzecz lub zjawisko niezwykle piękne lub nadzwyczajne (1.2) rzecz dziwna, dziwaczna, straszydło, dziwoląg
(1.1-2) n III
(1.1) Spojrzenie jej trafia na prześliczną, szylkretową puderniczkę, leżącą na wystawie. — O jej, co to za cudo!Tadeusz Breza, Niebo i ziemia, t. I, 1949, s. 99. (1.2) Rzecz trudna do wiary, bajka, cudo, pokusa, omamienie, czary, dziwo, mara… bies tego nie zgadnie, co znaczy?Zabł., Amf., s. 126.
(1.1) nowe / istne / prawdziwe / żadne cudo • cudo techniki
(1.1) cudeńko, cacko, pieścidełko, cacuszko
→ zdziwienie, podziw; coś zadziwiającego, zjawisko nadprzyrodzone