sułtanek ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) od sułtan (tytuł panującego w niektórych krajach muzułmańskich, zwłaszcza w Turcji; panujący noszący ten tytuł)
(2.1) od: sułtanka
(1.1)
(1.1) I sam chan, i jego krewni sułtankowie, i wszyscy znaczniejsi murzowie i beyowie [bejowie][,] mieli na sobie kaftany w podarunku od padyszacha przysłane [i szli na Rzeczpospolitą nie tak już, jako chodzili zwykle po łup i jassyr, ale na wojnę świętą, na „kęsim“ i „pohybel“ Lechistanowi i chrześcijaństwu.]XLV. [45.]. [w:] Sienkiewicz, Henryk Adam Aleksander Pius. Pan Wołodyjowski. Lwów–Warszawa–Kraków: Wydawnictwo Zakładu Narodowego Imienia Ossolińskich, 1925, s. 295. (2.1) Są sułtanki i nie ma sułtanek.
sułtanat
(1.1)