lālaš ()
rzeczownik, rodzaj wspólny, rzadziej nijaki (1.1) językA. Kloekhorst, Etymological Dictionary of the Hittite Inherited Lexicon, Brill, Leiden–Boston 2008, s.v. lāla-, s. 515.J. Puhvel, Hittite Etymological Dictionary, vol. V, Walter de Gruyter, Berlin–New York 2001, s.v. lala-, s. 40.H.G. Güterbock, H.H. Hoffner, The Hittite Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (L-N), Chicago 1989, s.v. lala-, s. 21. (1.2) wypowiedź (1.3) inkantacja, recytacja (zwłaszcza w rytuale magicznym) (1.4) oszczerstwo (1.5) przekleństwo (w rytuale magicznym) (1.6) ostrze, nóż (1.7) sztabka
(1.1-7)
(1.1) lalašši lališi dākki → jego język jest podobny do jego [tj. drugiej osoby] języka (1.3) lalaš armizzi → inkantacja jest mostem [w komunikacji z bogami] ( język pomostuje) (1.5) kāša katta ḫuittahhat idalawaš lalān alwanzenaš lalānJ. Puhvel, Hittite Etymological Dictionary, vol. V, Walter de Gruyter, Berlin–New York 2001, s.v. lala-, s. 41. → oto ściągnąłem język zła [tj. przekleństwo] i język czarnoksiężnika
(1.2) pangawaš lālaš → język tłumu (1.3) idāluš lālaš → oszczerstwo, złe słowo ( zły język)
lalatari
lālaš išḫaš → pan zaklęcia, klient rytuałuH.G. Güterbock, H.H. Hoffner, The Hittite Dictionary of the Oriental Institute of the University of Chicago (L-N), Chicago 1989, s.v. lala-, s. 25. ( pan języka) lālan karpzi → wypowiedzieć się ( podnosi język)
z ( lalaš z lólos)A. Kloekhorst, Etymological Dictionary of the Hittite Inherited Lexicon, Brill, Leiden–Boston 2008, s.v. lāla-, s. 516., prawdopodobnie reduplikacja → szczekać → język, plotka, → język, → wypowiadaćJ. Tischler, Hethitisches etymologisches Glossar, Bd. II (L–M), Innsbruck 1990, s.v. lala-, s. 20., (lăléō) → mówić, gadać, → lulać, → bełkotać,
lalaš