wykwint ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wytworność, komfort połączony z elegancją (1.2) zbytnia wymyślność
(1.1) m IV,
(1.1) Lśniąco biała jedwabna pościel dawała wrażenie świeżości i wykwintu, aż Hugo westchnął z zazdrościąKossak, Zofia. Krzyżowcy (powieść). Wyd. 14. T. 1–2. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax, 2011, s. 355. ISBN 978-83-211-1905-2. OCLC 750625088.. (1.1) Nędza i wykwint życia[,] mieszają się ze sobą[ ]; żebrak ociera się o bankiera, szynk graniczy z salonemDygasiński, Adolf. Głód i miłość. Paryż: Księgarnia Polska w Paryżu, 1946, s. 12.. (1.1) Z wielkim wykwintem urządzony był ogród, pełen sadzawek, wodotrysków zrujnowanych, szpalerów, balustrad, grot, posągów szkaradnych, ale z[ ]dala robiących efekt bardzo malowniczyPobyt w Tiwoli. [w:] Kraszewski, Józef Ignacy (herbu Jastrzębiec). z podróży 1858–1864 poprzedzone wstępem krytycznym. Warszawa: Lewenthal, 1892, s. 486.. (1.1) Że stołowników wiele, jadła będzie dostatkiem[ ]: ale co dóm ma, tym się raczą wszyscy kontentować, a że wykwintów nie znajdą, z tego się[,] ile łaskawi, nie zgorsząPan Podstoli. Część II. [2.]. Xięga I. [1.]. XII. [12.]. [w:] Krasicki, Ignacy Błażej Franciszek (herbu Rogala). Dzieła Krasickiego dziesięć tomów w jednym. Paryż: U Barbezata, 1830, s. 317.. (1.2) Nie wystarczy życie [życia] wytwornej pannie na wypełnienie wszystkich grymasów, wykwintów[,] i korowodówCytat [w:] S.B. Linde, „Słownik języka polskiego”, t. 6: (U–Z), Warszawa 1807-1814. (Mon. 72, 65) [SJPdor].
(1.1) elegancja (1.2) fumy, wybredzanie
wykwintnie wykwintny