mdławy ()
przymiotnik (1.1) nieco mdły, mdlący, wywołujący nudności (1.2) zwykle o świetle, źródle światła: nieco mglisty, niewyraźny, nikły, słabo świecący (1.3) mało wyrazisty, mało intensywny (1.4) słaby, bezsilny
(1.1-4)
(1.1) Tu moja opiekunka połówką pociętej plastykowej butelki nabiera rozrzutnie mdławej, mydlanej zawiesiny, w której właśnie siedzę, aby mnie nią obficie polaćNawrocka, Magdalena. Krzywe zwierciadło (książka), powstała 1994, wydana 1999, [w:] Korpus Języka Polskiego PWN.. (1.1) Jak rozpoznać [kogo, co palił marihuanę lub haszysz]: lekko powiększone źrenice, przekrwione spojówki, gadatliwość, przyrost apetytu, wesołkowatość, chwiejność nastroju, opóźnione reakcje, słodko-mdławy zapach utrzymujący się we włosach, częste palenie kadzidełek w mieszkaniu dla zamaskowania dymu z papierosa z marihuaną, fajeczki, fifki, bibułkiKaran (prasa), nr 9–10, Warszawa 1995, [w:] Korpus Języka Polskiego PWN.. (1.1) Od pobliskiej cukrowni wiał mdławy powiew melasyKorczak, Jerzy. Trzy spotkania. Warszawa: Spółdzielnia Wydawniczo–Oświatowa „Czytelnik”, 1950, s. 49. OCLC 829764419.. (1.1) Patrzy na wpółuchylone drzwi komory, z której aż bije zapach stęchlizny i mdławy odór psującego się sadłaBron. J., "Ogn.", strona 305. [SJPdor]. (1.1) Nad mdławą białą kawą płyną kłęby z papierosówTuwim, Julian. Jarmark rymów. Warszawa: Przeworski, Jakub, 1934, s. 119. OCLC 891196278.. (1.2) Widziszże tę równinę, miejsce spustoszenia, / Gdzie się smutny mdławego błysk iskrzy płomieniaO rymotwórcach angielskich. [w:] Krasicki, Ignacy Błażej Franciszek (herbu Rogala). Dzieła poetyckie Ignacego Krasickiego. T. 3. Warszawa: Drukarnia Księży Pijarów, 1803, s. 461.? (1.2) Tylko małe lampki, wiszące u stropu, rzucały mdławe blaski na ściany bielone, na których gdzieniegdzie czernił się krzyż drewnianyXIV. [14.]. [w:] Zapolska, Gabriela. Kaśka-Karjatyda. Lublin: Instytut Literacki „Lektor”, 1922, s. 343.. (1.2) Lecz w jednej z komnat, jak w grobie zamkniętym, / Ciche drżą modły, mdława lampa płonie.Bałucki, Michał. Ziemowit, Książę Mazowiecki (Z podań ludu). „Niewiasta”. R. 2 (Ner 43), s. 5, 28 października 1861. Kraków: Turowski, Kazimierz Józef. (1.2) Ciemność zaległa wszystkie pokoje na piętrach i na dole — przez brudne tylko szyby i zakopcone, jakby dymem czasu, przebijało się mdławe światło księżyca w kwadrze i rzucało dziwaczne cienie na marmurowych posadzkach, od różnych przedmiotów odbiteIV. [4.] Pokutujący. [w:] Bogucki, Józef Symeon. Rodin[,] czyli[:] Duch na drodze pokuty (romans alegoryczny). T. I. [1.]. Warszawa: Pajewski, 1896, s. 295. OCLC 835135248.. (1.3) Piękny obraz olejny [Heinricha Friedricha] Fügera malowany również na papierze i pod wpływem dzieł [Francisca de] Zurbarána, przedstawiający św. Brunona [z Kwerfurtu], klęczącego w grocie przy modlitwie (106X77 ctm.) posiada galeria hr. Miączyńskiego (Dzieduszyckich). Jest to obraz z epoki późniejszej, wiedeńskiej, kiedy zarzuca on już owe zbyt rozpływające się, mdławe, przesłodzone tony i kontury (Magdalena — Wiedeń), a zaczyna być bardziej samym sobą tj. dzielnym i rzetelnym malarzem, jakim jest zwykle w przepysznych swoich portretach[Heinrich Friedrich] Füger, [Giovanni Battista] Lampi, [Joseph Mathias] Grassi; w galerii obrazów hr. Dzieduszyckich we Lwowie. „Lamus”. z. 8 (T.2, z.4), s. 472, jesień 1910. Lwów: Alfred Altenberg.. (1.4) — O tym inną razą / Mówić będziemy, a przekonam ciebie, / Że smutek serca… / — Niechaj cię pogrzebie, / Mdława istoto. Nic niech nic zabije; / A twój grobowiec zamknie nic​Balladyna, akt pierwszy, scena pierwsza. [w:] Słowacki, Juliusz (herbu Leliwa). Dzieła Juliusza Słowackiego. T. II. [2.]. Lwów: Księgarnia Polska, 1894, s. 216..
(1.1) mdławy smak (1.2) mdławe światło (1.3) mdławy kolor (1.4) mdława istota
(1.1) mdły (1.2) nikły (1.3) nijaki (1.4) słaby
mdławo mdlić mdłości