samozaparcie ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wyrzeczenie się spraw osobistych, poświęcenie ich dla jakich wyższych celów
(1.1) n I
(1.1) Prawdziwa tolerancja wymaga wysiłku i pracy. Można nawet powiedzieć więcej — i samozaparciaCosmopolitan (prasa), nr 6, Warszawa 2000, [w:] Korpus Języka Polskiego PWN.. (1.1) Trening długodystansowca wymaga ogromnego poświęcenia się i samozaparcia, wyrzeczenia się niejednej uciechy życiowejPetkēvičs, Staņislavs [Petkiewicz, Stanisław — Q9342792]. Atlētiskā skriešana: rokasgrāmata instruktoriem un sportistiem [Biegi lekkoatletyczne: podręcznik dla instruktorów i zawodników]. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1936, s. 95. OCLC 891293523. ( • ).. (1.1) Przykład prawdziwego bohaterstwa i samozaparcia daje Szmidt. Od pierwszej chwili aż do ostatniej zawsze pamięta o wszystkich, nigdy o sobieCentkiewicz. Czeluskin, s. 95. [SJPdor]. (1.1) W słowach, znajdzie się wiele ludzi, którzy nadużywają szumnie tytułu przyjaciół ludu, lecz skoro zstąpimy w zakres ofiary i samozaparcia, nie są to zawsze ci sami ludzie, którzy tak dobrze rozumieją obowiązki i godność„Pleban z Saint Maclon[...]”. „Pamiętnik Religijno-Moralny: czasopismo ku zbudowaniu i pożytkowi tak duchownych jako i świeckich osób”. Rok XIX. [19.] — 1860, serya nowa druga [2.], t. 5 (No. 2), s. 222, luty 1860. Warszawa: Glücksberg..
(1.1) samozaparcie (się) + w (czym) (1.1) samozaparcie (się) + do (czego)
(1.1) samozaparcie i wytrwałość / odwaga • samodyscyplina i samozaparcie • doza / odrobina samozaparcia • wymagać / starczyć / trzeba / potrzeba samozaparcia • robić (co) z samozaparciem
(1.1) wytrwałość
(1.1) także z zaimkiem się (1.1) zwykle ()