unerringness ()
rzeczownik niepoliczalny (1.1) bezbłędność, nieomylność
(1.1) unerringness;
(1.1) He was reckless in speech, and in unerringness and precision his tactlessness attained the same results as the most practised skill.Anatole France, The Elm-Tree on the Mall, tłum. M. P. Willcocks, wyd. The Bodley Head, Londyn 1910. → Był nieostrożny w słowach, a w swojej nieomylności i dokładności jego nietakt dawał takie same wyniki, co najbardziej wyćwiczona zręczność.
(1.1) infallibility
unerring unerringly