opiniotwórca ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ten, kto z racji swego autorytetu tworzy i upowszechnia opinie
(1.1) jak ż II
(1.1) Inteligencja polska schyłku XVIII w. widziała się już po trosze w roli opiniotwórcy, doradcy klas posiadających, a społeczność traktowała jako ciało o podziale z pewnością nie dychotomicznymŁepkowski, Tadeusz. Polska — narodziny nowoczesnego narodu, 1764–1870. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967, s. 228. Dostępna na Google Books; wyszukiwania: „po trosze w”, „opiniotwórcy”.. (1.1) Bo inteligent polski zawsze pragnął emancypacji ludu. Ale wyobrażał ją sobie na własny sposób. Sądził, że nią pokieruje. Bądź jako decydent przesądzający o tym, co dopuszczalne, bądź jako opiniotwórca kształtujący publiczny gust i określający granice tego, co jeszcze jest kulturą, a co już nieBratkowski, Piotr. Wenus i Tarzan na sylwestra. Gazeta Wyborcza, 31 grudnia 1996. Warszawa: Agora SA. ISSN 0860-908X. OCLC 225759598.. (1.1) Tacy właśnie, jak ona, są opiniotwórcami uchodzącymi za ekspertów od żywienia. To oni mają ostatnie słowo[,] i to oni kreują trendy żywieniowe[,] jako jedynie słuszne i uzasadnione naukowo„Pszemol” , Przejdę na wegetarianizm, pl.soc.wegetarianizm (Usenet), 26 maja 2008.. (1.1) Nie znaczy to oczywiście, że komentatorzy i opiniotwórcy mogą się czuć zwolnieni od krytyki tego rodzaju negatywnych zachowań. Wręcz przeciwnie, ich wysiłki muszą ulec zwielokrotnieniu, gdyż kulturalnego zachowania nauczyć można relatywnie szybko, natomiast kultura polityczna zmienia się bardzo, bardzo powoliOssowski, Szymon. Niekulturalna kultura. Gazeta Poznańska, 7 grudnia 2002. Poznań: Oficyna Wydawnicza Wielkopolski ISSN 0208-8746. OCLC 69604364..
(1.1) autorytet
opiniotwórczyni opiniotwórczy opiniotwórczo