wysokopienny ()
przymiotnik (1.1) o roślinie, drzewach: taki, który osiąga dużą wysokość, mający wysoki pień; też: składający się z takich roślin, drzew
(1.1)
(1.1) I zna mnie już dąbrowa, i zna mnie bukowina, / I bór wysokopienny dla mnie swój cień rozpina, / I taka cisza we mnie… Cisza co trwa i nuży, / I jeszcze tak daleko, daleko mi do burzy. (1.1) Mój duch wysokopienny w małość popadł — / A nie masz wyjścia z małości; / Za lasem się rozlega jazgot łopat, / Co kopią grób dla mych kości. (1.1) Znaleźli się w nieznanym kręgu lasu wysokopiennego, bez poszycia, jakby pustego i schorzałego. (1.1) Powyżej górnej granicy lasu rozpościera się obszar górski zarosły roślinnością nie wysokopienną, lecz krzewiastą, płożącą sięFud., "Zwierz.", s. 49. [SJPD wysokopienny]. (1.1) [Ludwik] Ceglarski czekał na Janusza pod kolumnami tarasu, przed którym pośrodku zajazdowego trawnika kwitły jeszcze wysokopienne herbaciane różeDąbrowska, Maria (zd. Szumska, —〃—). Noce i dnie (powieść). T. III. [3 z 4], część druga [2 z 2]: Miłość. Warszawa: Mortkowicz, Jakub, 1933, s. 201.. (1.1) Nieruchomy, wysokopienny las stał w mroźnym, przeczystym powietrzu, z falisto wzdymającymi się puchami śniegu na dnie, z blado błękitną kopułą nieba u góryI. [1 z 6]. [w:] Orzeszkowa, Eliza. Bene nati: powieść wiejska. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1891, s. 16..
angielski: (1.1) high-stemmed