tooth ()
rzeczownik policzalny (1.1) ząb (1.2) ząb (piły, koła zębatego, grzebienia), ząbek (liścia)
(1.1-2) tooth; teeth
(1.1) You should brush your teeth twice a day. → Powinieneś myć/szczotkować zęby dwa razy dziennie.
(1.1) wisdom tooth → ząb mądrości • milk tooth → ząb mleczny • false teeth → sztuczna szczęka • pull out a tooth → wyrwać ząb • fill up a tooth → zaplombować ząb
(1.1) jaw
(1.1) dentin, dentine, enamel, tooth pulp
toothbrush, toothpaste, toothache, toothpick, teething toothless, toothed teethe
armed to the teeth → uzbrojony po zęby be fed up to the teeth with → mieć czegoś powyżej uszu by the skin of oneself teeth → o włos fight tooth and nail → walczyć zaciekle, walczyć kłami i pazurami get oneself teeth into sth → wgryźć się w coś lie in one's teeth → łgać bezczelnie long in the tooth → stary show ones teeth → pokazywać zęby have a sweet tooth → lubić słodycze
→ ząb < → ząb
(1.1)