czmucić ()
czasownik przechodni niedokonany (1.1) wprowadzać w błąd, oszukiwać, zwodzić, mamić, bałamucić (1.2) pobolewać (1.3) czarować
(1.1) I cóż pan powiesz, panie dobrodzieju, o lekarzach? Ja sądzę, że oni, poprostu, tumanią i czmucą nas: czasami jak jaka baba, to o dwadzieścia razy lepiej zna się na rzeczy, aniżeli wszyscy doktorowie. (1.1) W stolicy narobiwszy długów, […] popasać dłużej nie mógł i wysunął się na prowincję czmucić poczciwych wieśniaków, którzy święcie wierzą w słowa, a jeszcze bardziej w rzeczy drukowaneJózef Ignacy Kraszewski, Powieści o dawnym obyczaju, t. II: Komedjanci, cz. II, 1935, Warszawa: Wydawnictwo M. Arcta, s. 274.. (1.1) Więc mów jasno i nie czmuć nas. Co znaczą twe skrzydła? Poznaj siebie samego, czyniąc mnie twym spowiednikiemTadeusz Miciński, Pisma pośmiertne, cykl II: Król Wężów: Theatrum Luciferis, Żar Ptak: z mitów tatrzańskich i z życia Górnych Dusz, red. Artur Górski, Czesław Latawiec, 1932, Warszawa: Dom Książki Polskiej Spółka Akcyjna, s. 29.. (1.1) Literatura przeszłych okresów długo utrzymywała ogół w błędzie: nasycała go albo strawą zamorską, […] utopiczną, utworzoną wyobraźnią, albo do takiego stopnia przekształconą i uidealizowaną, że pierwowzór stawał się do niepoznania, w obłęd wprowadzał, czmucił i od prawdy odciągał.
(1.1) ; czmonić; bałamucić, durzyć, mamić, oszukiwać, tumanić, zwodzić (1.3) czmonić
czmuciciel , czmucicielka , czmut /, czmutnik , czmuta wyczmucić
czmucić oczy • czmucić głowę
(), () → oszust