sznelcug ()
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) , dziś , pociąg pospieszny
(1.1) Jak przez sen słyszę ze stacji sygnał sznelcugu. Podniosłem ciężką głowę, patrzę — Mańka już ubrana, zapala latarnię. (1.1) Kaśka zna dobrze to wszystko! och, nieraz patrzyła na przebiegające pociągi, a Jan tłumaczył jej, czy to sznelcug, czy bombelcug nadchodzi. (1.1) Gdy kurjer ruszał, Horska dostrzegła przez okno Lorę w towarzystwie opasłego niemca, wsiadających razem […] do jakiegoś sznelcugu. (1.1) : Tak przijechoł tyn sznelcug z cywilami, a zanim mioł jechać tyn z wojskym. A tu naroz tyn nalot prziszoł.
→ pociąg pospieszny
(1.1)