wionąć ()
, , sylabizacja:
czasownik nieprzechodni dokonany/niedokonany ( wiewać) (1.1) przypłynąć z podmuchem powietrza, przylecieć, powiać skądś (1.2) poruszyć się, powiać; poruszyć czymś, pomachać (1.3) dać się zbyt wyraźnie odczuć, zalecieć czymś (1.4) lekko przebiec, przemknąć się (1.5) ulecieć, ulotnić się, zniknąć
(1.1-5) lub
(1.1) Następnego dnia jednak z nagła wionęło mroźne powietrze z północy. (1.3) Już w sionce na wchodzącego wionął z kuchni niemiły zapach gotowanej kapusty i ziemniaków. (1.4) Zerwała się bezszelestnie, ogarnęła szlafrok, wsunęła bose stopy w pantofle i wionęła jak cień do przedpokojuPola Gojawiczyńska, Rajska jabłoń, Czytelnik, Warszawa 1964, s. 245..
(1.1) wionąć ciepłem / dymem / mrozem / śniegiem / wiatrem / wonią / zapachem / zimnem (1.2) wionąć chorągwią / chustką / czapką / skrzydłem / suknią / szatą / ścierką (1.3) wionąć chłodem / grozą / nudą / smutkiem / stęchlizną / wrogością
(1.1) dolecieć, zawiać (1.2) załopotać, trzepotać (1.3) zapachnieć (1.5) pierzchnąć
wionięcie , wiew , wiewanie wiewać
wionąć jak cień / wionąć jak zjawa • wionąć ożywczym tchnieniem
w użyciu poświadczone od XVI wieku wiunąć, wiewnąć