brąchać ()
czasownik niedokonany (1.1) mówić niewyraźnie, bełkotać; opowiadać głupstwa, mówić bez sensu; narzekać, marudzić (1.2) stawiać opór, sprzeciwiać się, rzucać się, sapać się czasownik zwrotny niedokonany brąchać się (2.1) , głównie obrażać się, dąsać się (2.2) , głównie odchodzić bez uprzedzenia i pożegnania
(1.1) Jeden taki [współwięzień], wielkie chłopisko […] mądrzył się najbardziej. Oddziałowy zrobił go starszym celi i duma rozpierała frajera straszliwie […]. Brąchał coś, że nie będę tutaj bandyckich zwyczajów wprowadzał, bo wszyscy chcą mieć spokój, i że klawisz go wyznaczył do tego, żeby trzymał porządek i dyscyplinę. (1.1) Tatulo zabrał głos i nic mu to nie przydało godności, ponieważ oni do niego odwróceni tyłami głów; mógł się w ogóle nie odzywać. Ale kto go zna, ten wie, że będzie tak brąchał do skutku, aż się doczeka uwagi i pochlebienia. (1.1) Ile razy tak było, że brąchał oczywiście swoje pod nosem, marudził „Jeeeezu”, no ale przychodził. (1.2) Chciał zabrać kobiecie pieniądze, które uciułała na samochód, a ta, zamiast mu je oddać, zaczęła brąchać. No to wsadził jej kilkanaście razy kosę, aż umarła. (2.1) Jakoś dostałam się do chałupy. Jerzy coś tam się brąchał, ale na szczęście byłam zbyt zmęczona, by zwracać na to uwagę. Poranek, o dziwo, nie był najgorszy. Mój mąż wspaniałomyślnie podał mi szklankę z alkaprimem, co uznałam za akt wybaczenia i troski.
(1.1) bełkotać, mamrotać; bredzić, pleść bzdury, fanzolić; narzekać, marudzić, gderać, zrzędzić, biadolić, stękać (1.2) stawiać się, rzucać się, pyskować, podskakiwać, ciskać się, sapać się
— ‘paplać, bredzić, gadać dużo i bez sensu’
(1.1) pierwotnie w gwarze warszawskiej