kleft ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) zbrojny góral grecki walczący partyzancko przeciwko panowaniu tureckiemu, nierzadko trudniący się z pobudek patriotycznych lub zarobkowych rozbojem
(1)
(1.1) W czasie powstania greckiego [1821-1832 – red.], które przyniosło krajowi niepodległość, powstańcy, zwani kleftami, prowadzili przeciwko Turkom walkę partyzancką. W dosłownym tłumaczeniu kleft to rozbójnik, złodziej. Powstańcy byli więc w większości rozbójnikami. (1.1) Byron wraz z setkami innych ochotników z Europy, na wieść o rzeziach dokonywanych na powstańcach greckich przez Turków, wyruszył na wojnę za Grecję. To prawda, że byli tacy, co upatrywali w tym walkę chrześcijan z muzułmanami; to prawda, że kleftowie, wcześniej zwykli rozbójnicy, którzy stali się głównymi bohaterami powstania, odbiegali znacznie od romantycznego wyobrażenia herosów dawnej Hellady […] [za pośrednictwem KWJP].. (1.1) Okazało się, że póki kleftowie lądowi i morscy mieli przed sobą licho uzbrojonego i fatalnie wyćwiczonego żołnierza i marynarza tureckiego, póty tylko mogli mieć nadzieję zwycięstwa — świetnie wyszkolona i po europejsku zorganizowana armia i flota egipska groziły im zupełną zagładą. Od tej zagłady uratowała Greków interwencja Europy.
(kléftis), κλέφτες (kléftes) < (kléptēs)