__TOC__ vindur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr
(1.1)
(1.1) byrur
vindur ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) wiatr
(1.1) vind|ur, ~, ~i, ~s (~urinn, ~inn, ~inum, ~sins); ~ar, ~a, ~um, ~a (~arnir, ~ana, ~unum, ~anna)
(1.1) Ég held ekki að ég gæti útskýrt fyrir barni afhverju vindurinn blæs. (z bloga) → Nie sądzę, bym potrafił wytłumaczyć dziecku, czemu wieje wiatr.
(1.1) á móti vindi → pod wiatr; norðan-/sunnan-/vestan-/austanvindur → wiatr z północy/z południa/z zachodu/ze wschodu; allhvass vindur, hvirfilvindur, vindátt, vindstig
vinda vindlaus fara út í veður og vind • láta sem vind um eyru þjóta/láta eins og vind um eyru þjóta • leysa vind