__TOC__ fanga ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) (także ) uderzenie w twarz (1.2) w grze w palanta: lot piłki wysokim łukiem (1.3) łyżka hutnicza
(1.1-2)
(1.1) Sędzia śledczy Szydłowski na widok intruza cofnął się znad akt, jakby dostał fangę prosto w nosMarcin Wroński, Czas Herkulesów, Warszawa 2017, s. 269..
(1.1) dostać / wyłapać fangę
(1.1) cios, uderzenie
(1.1) → złapanie, kieł
fanga ()
czasownik przechodni (1.1) ująć, złapać (przestępcę)
(1.1) fangaði, fangað;
fangi, fangelsi