habit

habit ()

, ,

rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ubiór zakonny; (1.2) długi, bogato szamerowany kaftan męski, noszony we Francji w XVIII wieku (1.3) przestępcze odzież więziennaMonika Bąk, Tatiana Kwiatkowska, System wartości i oceny na materiale odzieży i jedzenia w rosyjskim i polskim żargonie przestępczym, w: Лексика подстандарта, t. 2, Современные жаргоны и их описание, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 2009, s. 115.

(1.1-3)

(1.1) Poranione jej plecy, z obu stron rozpostarte ramiona i owijające nogi zwoje czarnego habitu nadawały jej postać żałobnego i skrwawionego krzyża.E. Orzeszkowa: Ascetka

(1.1) habit zakonny • chodzić w habicie

habitowy, bezhabitowy habicik

przywdziać habit • zrzucić habit • habit nie czyni mnicha • dziura w worze, gość w komorze, piasek w mące, woda w łące, kąkol w życie, złość w habicie — rzeczy niecne

angielski: (1.1) habit baskijski: (1.1) abitu chorwacki: (1.1) habit duński: (1.1) munkekutte , kutte , (habit ) hiszpański: (1.1) hábito litewski: (1.1) abitas niemiecki: (1.1) Kutte słowacki: (1.1) habit włoski: (1.1) tonaca , abito , saio

habit ()

,

rzeczownik (1.1) nawyk, przyzwyczajenie (1.2) nałóg (1.3) habit czasownik (2.1) odziać się (2.2) zamieszkiwać

(1.1-3) habit; habits

(1.1) You've got a bad habit of taping things. → Masz brzydki nawyk nagrywania różnych rzeczy.

(1.2) habit-forming

(2.2) inhabit

habitually

habit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) habit

habit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) habit (1.2) ubiór, ubranie (1.3) frak (1.4) szata

(1.2) vêtement

habit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) habit

(1.1) zôkònnô sëknia, klôsztornô sëknia

zdrzëcëc habit

habit ()

rzeczownik, rodzaj męski (1.1) habit

(1.1) mníšsky habit

habitový

habit ()

czasownik (1.1) ściskać