synd ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) grzech przymiotnik (2.1) godny pożałowania
(1.1) en synd, synden, synder, synderne (2.1) synd, synd, synd
(1.1) Præsten har udarbejdet en liste over hendes synder. → Ksiądz sporządził listę jej grzechów. (1.1) Pilgrimmen piskede sig selv for at straffe kødet for synderne. → Pielgrzym biczował się, by ukarać swe ciało za grzechy.
(1.1) dødssynd → grzech śmiertelny • arvesynd → grzech pierworodny
synde synder synd og skam
synd ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) grzech
(1.1) synd, ~, ~, ~ar (~in, ~ina, ~inni, ~arinnar); ~ir, ~ir, ~um, ~a (~irnar, ~irnar, ~unum, ~anna)
(1.1) að fyrirgefa syndir → przebaczyć grzechy; erfðasynd
syndga syndari, syndaflóð syndsamlegur, syndugur
( synð/synþ) • (), * (sundi), ()
synd ()
rzeczownik, rodzaj męski lub żeński (1.1) grzech
(1.1) en synd, synden, synder, syndene lub ei synd, synda, synder, syndene
synde synder
synd ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) grzech
synd ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) grzech
(1.1) en synd, synden, synder, synderna
(1.1) dödssynd
synda syndare, synderska syndig syndigt