__TOC__ død ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) śmierć przymiotnik (2.1) martwy (2.2) obumarły (2.3) nieożywiony
(2) død, dødt, døde
(1.1) Hans død var et chok for hende. → Jego śmierć była dla niej szokiem. (2.1) Der ligger to døde rotter på kajen. → Na kei leżą dwa martwe szczury.
(1.1) lide døden • til døde • en naturlig død • dødsstraf → kara śmierci • dødbringende → śmiercionośny
(2.1) livløs
(1.1) liv (2.1) levende
døde, dø udødelighed , dødning dødelig, uddød, udødelig dødeligt den sorte død
død ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) śmierć przymiotnik (2.1) martwy, nieżywy
(1.1) en død, døden (2.1) død, dødt, døde
(1.1) I ungdommen skrev jeg dikt om død. Nå skriver jeg bare om kjærlighet. → W młodości pisałem wiersze o śmierci. Teraz piszę tylko o miłości. (1.1) Etter kongens død, ble det erklært en tredagers sorg i hele kongeriket. → Po śmierci króla ogłoszono trzydniową żałobę w całym królestwie. (2.1) Det ligger en død fugl på stranden. → Na plaży leży martwy ptak. (2.1) Som om vi var i besittelse av et slags ktonisk instinkt, noe dypt i oss som må føre våre døde ned mot den jord vi har kommet fra. → Tak jakbyśmy posiadali jakiś rodzaj chtonicznego instynktu, coś głęboko w nas każe nam sprowadzać naszych zmarłych w dół, ku ziemi, z której się wywodzimy.
(2.1) daud
(1.1) liv (2.1) levende, i live
dø