esprit d'escalier ()
fraza rzeczownikowa, rodzaj męski (1.1) duch lub myśl schodów; uczucie lub sytuacja, gdy jakiś czas po zakończeniu dyskusji przychodzi do głowy ciekawy argument lub riposta; „spóźniony refleks”
(1.1) z Diderota „Paradoks o aktorze” (Paradoxe sur le Comédien); wywodzi się z sytuacji, w której ktoś, obrażony na przyjęciu, demonstracyjnie wychodzi, ale już na schodach przychodzi mu na myśl celna odpowiedź, której już nie może wykorzystać, gdyż nie wypada mu już wrócić: (…) l’homme sensible, comme moi, tout entier à ce qu’on lui objecte, perd la tête et ne se retrouve qu’au bas de l’escalier.Paradoxe sur le comédien, 1773; Diderot II, Classiques Larousse 1934, s. 56 → (…) człowiek wrażliwy, jak ja, przytłoczony argumentami przeciwko sobie, traci głowę – i nie odzyskuje jej dopóki nie zejdzie ze schodów.
(1.1) inny zapis: esprit de l'escalier, l'esprit de l'escalier