apoteoza ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) otoczenie osoby bądź rzeczy szczególną czcią; (1.2) przedstawienie osoby, idei lub wydarzenia w sposób gloryfikujący (1.3) pełen patosu utwór pochwalny (1.4) scena finalna w niektórych przedstawieniach dziewiętnastowiecznych (1.5) urzędowa deifikacja człowieka lub zwierzęcia
(1.1-5)
(1.1) Są one apoteozą majestatu i wszechpotęgi Jahwe, który otacza miłością ludzkość i potrafi wybaczyć jej najcięższe grzechy, ale także bywa nieubłagany w gniewie i wymierzaniu kar. (1.2) Artysta wykonał „Apoteozę Wenecji” po pożarze w 1577 roku.
(1.1) apoteoza + (1.2) apoteoza +
(1.2) apoteoza artysty / eucharystii / Gdańska / Homera / męskości / męstwa / Napoleona / papiestwa / rodu / rodziny / świętego / Trójcy Świętej / Wenecji / wiedzy / wojny / wolności / życia
(1.1) idealizacja, wybielenie, gloryfikacja
apoteozowanie apoteozować
(apothéōsis) → ubóstwienie; , ,
(1.1)
angielski: (1.1) apotheosis; (1.2) apotheosis białoruski: (1.1) апафеоз bułgarski: (1.1) апотеоз duński: (1.1) apoteose esperanto: (1.1) apoteozo, diigo hiszpański: (1.1) apoteosis interlingua: (1.1) apotheosis niemiecki: (1.1) Apotheose nowogrecki: (1.1) αποθέωση słowacki: (1.1) apoteóza włoski: (1.1) apoteosi ; (1.2) apoteosi ; (1.4) apoteosi ; (1.5) apoteosi