niejednokrotnie poszczególne oddziały na własną rękę zawierały lokalne rozejmy z siłami przeciwnika i wycofywały się z walki (tak postąpili żołnierze 39 dywizji, który porozumieli się samodzielnie z 8 dywizją kozacką, w teorii kontrrewolucyjną).
Grupa Sablina zdołała połączyć się z oddziałami Pietrowa, jednak 31 stycznia poniosła porażkę pod Lichą w walce z Kozakami Wasilija Czerniecowa. Krótko potem jednak oddział Czerniecowa zerwał uzgodniony wcześniej lokalny rozejm i został 3 lutego rozbity przez oddział Fiodora Podtiołkowa. Zwycięstwo to otworzyło grupie Jurija Sablina drogę na Nowoczerkask.
Grupa dowodzona przez Siwersa w pierwszych poważniejszych starciach z białymi pod Matwiejowym Kurganem poniosła 25 stycznia porażkę w starciu z mniej liczebnym, ale bardziej zdyscyplinowanym oddziałem Aleksandra Kutiepowa. Dwa dni później jednak biali musieli wycofać część sił do Taganrogu, gdzie wybuchło powstanie robotnicze. Popierający bolszewików robotnicy 2 lutego opanowali miasto, dzień później ponownie ruszyły w jego kierunku oddziały Siwersa, by dotrzeć do Taganrogu 8 lutegoP. Kenez, Red Attack..., s. 93..