Plan operacji W walce z Kaledinem i Korniłowem Antonow-Owsiejenko zamierzał współpracować z lokalnymi siłami Kozaków opowiadających się po stronie rewolucji, na czele których stali Fiodor Podtiołkow i Michaił Kriwoszłykow, a także z czerwonymi oddziałami Pietrowa idącymi na południe z WoroneżaP. Kenez, Red Attack..., s. 90-91.. Po opanowaniu Rostowa nad Donem i Nowoczerkaska spodziewał się maszerować dalej na południe, by połączyć się z żołnierzami 39 dywizji piechoty armii rosyjskiej, którzy przed rewolucją wykazywali silne sympatie dla bolszewików. 8 stycznia 1918 r. Antonow-Owsiejenko podzielił swoje siły na dwie grupy: pierwsza, na czele z Rudolfem Siwersem, licząca 10 tys. żołnierzyP. Kenez, Red Attack..., s. 92., miała uderzyć na Taganrog, a następnie Rostów, drugiej, pod dowództwem Jurija Sablina, powierzono zadanie połączenia się z oddziałami Pietrowa.
Przebieg działań wojennych Czerwoni mieli nad Donem ogromną przewagę liczebną, ale walczyli bez entuzjazmu, na fatalnym poziomie stała dyscyplina;