W wyprawach polarnych użyteczne były też jego obszerne ładownie, a małe zanurzenie ułatwiało zbliżanie się do brzegów.
Służba w Antarktyce mały|„Erebus” i „Terror” w Antarktyce, obraz Johna Wilsona Carmichaela z 1847 r. Po dwóch latach służby na Morzu Śródziemnym „Erebus” został skierowany na wody antarktyczne, pod dowództwem kapitana Rice’a. W 1839 roku jego dowódcą został James Clark Ross, mający doświadczenie w wyprawach arktycznych. Ekspedycja Rossa, w której oprócz „Erebusa” brał udział także HMS „Terror”, wyruszyła na południe 12 listopada 1840 roku z Hobart na Tasmanii i 1 stycznia 1841 roku przekroczyła koło podbiegunowe. 9 stycznia, po kilku dniach przebijania się przez pak lodowy, „Erebus” i „Terror” wpłynęły na otwarte morze, nazwane później Morzem Rossa. Okręty pływały po tym morzu do lutego, prowadząc różnorodne obserwacje, a w kwietniu powróciły do Hobart. Wyprawa odkryła między innymi czynny wulkan, nazwany imieniem okrętu – Mount Erebus. Następnego lata okręty powróciły do Antarktyki, lecz pak uwięził je od 18 grudnia do 1 lutego 1842 roku. 19 stycznia lód strzaskał stery okrętów i pozbawił „Erebusa” miedzianego poszycia. 13 marca okręty zderzyły się, „Terror” stracił bukszpryt, ale wydostał się spomiędzy gór lodowych, podczas gdy reje „Erebusa” uderzały w nie, nie pozwalając opuścić niebezpiecznego miejsca.